Gat in mijn cv, blijkt de beste leiderschapscursus ooit

– Een pleidooi om nieuwsgierig te zijn verder dan wat we op papier kunnen zien of vastleggen –

De cursor flikkert op mijn scherm. Bewegingloos zweven mijn vingers boven het toetsenbord terwijl ik onrustig op mijn stoel heen en weer schuif. De vraag om mijn relevante werkervaring van de afgelopen vijf jaar op één A4 te vangen, doet mij weifelen. Want hoe laat ik zien wat het gat in mijn cv mij gebracht heeft?

Deze zomer staat in de weekend editie van het NRC het artikel ‘Weer werken na kanker? Dat gaat niet altijd makkelijk.’ Drie ervaringsdeskundigen delen hun ups en downs, want herstellen van kanker en terugkeren op de werkvloer is geen linear proces. Het artikel haalt een, aan de Universiteit Gent uitgevoerd, experiment aan waaruit blijkt dat mensen die een tijd niet hadden gewerkt door kanker, minder snel worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Recruiters beoordeelden de fictieve kandidaten als fysiek minder sterk en sneller ziek. Ik ga bij mezelf te rade, ben ik snel ziek? Nee, moe soms, maar niet ziek.

In de hoogtijd dagen van mijn behandeling, toen ik er daadwerkelijk ziek uitzag, heb ik last van zelfverklaarde melaatsheid. Want, wie wil er met een kankerpatiënt werken? Hoewel het onderzoek aantoon dat dit een reële vraag is, ervaar ik anders. Kort nadat mijn haar uitviel, met nog zes chemokuren voor de boeg, win ik een opdracht bij Samen Sterk zonder Stigma. Na een stevige infectie geef ik de opdracht terug, onzeker of ik fit genoeg ben op het moment dat het werk start. Kanker te lijf gaan, wordt mijn fulltime baan.

Naar mate de intensiteit van de behandelingen afneemt en mijn herstel vordert, kan ik parttime aan de slag bij Fox-IT/NCC Group. Samen met mijn vakgenoot Nienke de Lange, werken we als communicerende vaten. Zodra ik meer ruimte nodig heb voor mijn herstel, schaalt Nienke op. De klant staat open voor de constructie, nee beter gezegd, omarmen het volledig. Het gedwongen thuiswerken maakt het mogelijk om te werken én te rusten tussen de online bijeenkomsten door. En tot mijn verrassing blijken mijn levenslessen als kankerpatiënt ook op de werkvloer relevant. Het gat op mijn cv blijkt ongemerkt de beste leiderschapscursus ooit. Mijn zelfverklaarde melaatsheid brokkelt af. De zingeving die ik in het werk hervind, zet me in vuur en vlam.

En nu, een klein jaar later zoekt mijn oud werkgever, PwC, iemand om bij te springen in een lopende leiderschapsopdracht. ‘Wil je de zojuist besproken ervaring op papier zetten,’ vraagt mijn gesprekspartner na een aimabel en doortastend beoordelingsgesprek. ‘Dan gebruik ik die om je bij de klant te introduceren en bij interesse, komt er een kennismaking.’ De instructie om me te beperken tot de recente vijf jaar, verandert het vuur in een waakvlam. Want hoe geef ik mijn recente groei weer als er expliciet gevraagd wordt naar projectervaring? Hoe zal men reageren op een gat in mijn cv?

De jaren dat ik niet werkte, hebben me letterlijk en figuurlijk beter gemaakt

Het NRC artikel doet me realiseren dat ik geluk heb op mijn weg terug naar de werkvloer. Terwijl ik op verzenden druk, realiseer ik me nogmaals dat de jaren dat ik niet werkte hebben me letterlijk en figuurlijk beter gemaakt. En daar pluk ik iedere dag de vruchten van.