Nadat ik een tekst geschreven heb, vraag ik aan degene die een rol speelt in het verhaal of hij akkoord is dat ik het zo online zet. Aan hem die vraag stellen, dat voelt goed. Het antwoord dat ik een uurtje later van hem krijg… minder.
Aan de telefoon luister ik naar het waarom van de nee. Ik vat samen en vraag door. Ik verplaats me in de wereld van de ander en terwijl ik dat doe hoor ik een zacht stemmetje in mij dat piept ‘maar zo is het niet bedoeld’ en ‘ik wilde er heel iets anders mee’. De nee die ik krijg, die doet pijn.
Na het telefoongesprek, ga ik met mezelf in gesprek. Waar zit de pijn? Wat zegt die pijn? Hoe ben ik daar tijdens het telefoongesprek mee omgegaan? En hoe kan ik dat nu doen? Want mijn oude vertrouwde manier van schouders ophalen en doorgaan die dient mij niet meer.
Echt luisteren vraagt om verbinding met mezelf en met de ander
En zo heb ik voor de tweede keer die avond een goed gesprek. En realiseer ik me dat voor luisteren meer nodig is dan de zeer waardevolle structuur van luisteren, samenvatten en doorvragen. Echt luisteren vraagt om verbinding met mezelf en met de ander. Vaak lukt dat en soms als iets mij in mijn kern raakt, nog niet zo goed. Dan ga ik uit verbinding. Mijn patroon is om contact te verliezen met mezelf en met wat ik graag wil. Maar gelukkig ben ik aan het oefenen en zet ik steeds een stapje vooruit.
Wanneer heb jij moeite om te luisteren en verbreek jij de verbinding?
syndesi.blog 