Zit je in een tennisrally, denk N.I.V.E.A.

Ken je N.I.V.E.A.? Nee, niet dat 100+ jaar oude merk met verzorgingsproducten, maar de afkorting; Niet Invullen Voor Een Ander. Ik moest hieraan denken toen ik het NRC artikel las Hou je advies nog even voor je. In het artikel stimuleert relatie- en familietherapeut Gary Lundberg ons om op een andere manier te reageren als iemand zijn probleem vertelt. 

Verplaats je eens in de volgende situatie. Een vriend van je vertelt hoe het op zijn werk gaat. Terwijl je luistert naar zijn verhaal schiet er door je hoofd dat hij dit verhaal -in andere woorden- al eens verteld heeft. Voor je het weet zeg je iets in de trant van ‘maar is het niet eens tijd om een andere job te zoeken, die leidinggevende van je stopt echt niet zomaar met micro managen’. 

Volgens Lundberg doen we dit vooral, omdat als we om iemand geven, we geneigd zijn in oplossingen te denken. We denken dat we daarmee de ander helpen èn het geeft ons een goed gevoel. Maar vaak frustreert het de ander meer dan het goed doet. Herkenbaar? Lundberg geeft aan dat mensen niet klagen omdat ze een oplossing zoeken, maar omdat ze behoefte hebben dat de ander het probleem valideert. Dat de ander innemend luistert, de ervaring erkent en respecteert en dit via een begripvolle reactie laat weten. Dus niet de oplossing invullen voor een ander, maar juist helpen om het probleem en de bijbehorende gevoelens uit te diepen.

Mensen klagen niet omdat ze een oplossing zoeken, maar omdat ze behoefte hebben dat je hun probleem valideert 

– Gary Lundberg

In Lundberg zijn recent opnieuw uitgegeven boek Problemen laten bij wie ze horen geeft hij allerlei praktische tips (niets menselijks is ook hem vreemd) over hoe je de impliciet gevraagde validatie kunt geven. Bijvoorbeeld door te reageren met ‘Dat moet moeilijk voor je zijn’, ‘Ik zou me denk ik ook zo hebben gevoeld’, en ‘Wat denk je dat zou kunnen helpen?’. Want, zo zegt Lundberg, ‘…als gevoelens de ruimte krijgen, komen mensen zelf met oplossingen’. Doe je dat niet, dan ben je aan het invullen voor een ander en neem je -hoe goed bedoeld ook- de verantwoordelijkheid voor het probleem bij de ander weg. 

Maar hoe merk je nou dat je aan het invullen voor een ander bent? Dat merk je aan de dynamiek van het gesprek. Vliegen de argumenten heen en weer en zit je gevangen in een tennisrally? Dan ben je aan het invullen voor een ander. Zo’n tennisrally is leuk om naar te kijken op Wimbledon, maar niet de bedoeling in gesprek met een goede vriend. Merk je dat je in zo’n rally zit, leg dan je tennisracket neer en denk aan de praktische tips van Lundberg of aan N.I.V.E.A.