Op de laatste dag van november 2018, stond ik op de zolderverdieping van het Dominicanen Klooster in Huissen op een stoel. Mijn medestudenten en ik hadden de opdracht gekregen om na maanden van persoonlijke ontwikkeling te springen voor onze roeping. De term roeping kende ik eigenlijk alleen uit de christelijke context en ik had ‘m daarbuiten nooit eerder gehoord. Laat staan dat ik mezelf ooit geroepen had gevoeld. Maar na deze maanden van persoonlijke groei, resoneerde de uitnodiging enorm.
En daar stond ik dan, op die stoel, klaar om te springen. Ik had een hele mooie volzin in gedachte. En ik wist wat de opdracht was; als het moment daar is, dan spreek ik mijn roeping uit en op een ontspannen uitademing spring ik in de armen van één van de medestudenten.
En op die stoel werd het mij ineens glashelder dat het moment niet daar was voor die mooie volzin. Dat was niet de roeping om voor te springen. Alle vezels in mijn lijf vertelden mij dat mijn roeping lag in 3 woorden; mijn kwetsbaarheid omarmen. En ik sprong.
mijn roeping lag in 3 woorden; mijn kwetsbaarheid omarmen.
Sinds die dag, oefen ik met andere bewegingen. Ik voel me lichter. Ik maak gemakkelijker keuzes en voel me er comfortabeler bij dan voorheen. Heb ik iets spannends te zeggen, dan zoek ik weer die ontspannen uitademing en zeg het. Ik voel me krachtiger en glimlach iedere keer dat ik dat voel. Hoe prachtig paradoxaal is het leven toch, dat het meest krachtige voor mij kwetsbaarheid is.
Die ontwikkeling, die sprong, heeft bijgedragen aan vele nieuwe bewegingen. Een daarvan is mijn registratie als zelfstandige onder de bedrijfsnaam Sýndesi, coaching & advies. Om als Secure Base Coach en organisatieadviseur mensen te inspireren en uit te nodigen om vanuit kracht en kwetsbaarheid te leven. Om kansen en mogelijkheden te zien en weer te gaan experimenteren, leren, plezier maken en presteren.
Ik voel me kwetsbaar en ik geniet van het leven.
syndesi.blog 