Bij ons thuis kwamen vroeger rond december de puzzels van zolder en werd de eettafel tijdelijk een woestijn van stukjes. Die herinnering zullen mijn kinderen later misschien ook hebben, want ik kocht begin december met een glimlach op mijn gezicht een puzzel van 1000 stukjes. Terwijl de kinderen die avond op bed lagen, zat ik met een glas drinken over de puzzel gebogen aan onze eettafel.
Onder het mom van ‘puzzelen doe je samen’, vroeg ik na een tijdje mijn vriend om mee te doen. Wat ik eigenlijk zei was ‘red me, het lukt niet en dat frustreert mij enorm’. Puzzelen bleek voor mij een ontspannen hobby als ik de stukjes direct op zijn plek kon leggen. Tig stukjes proberen voordat er een past, blijk ik een stuk minder leuk te vinden. De glimlach van bij de kassa was veranderd in een verbeten gezicht.
En waarom? Omdat ik vergat wat ik altijd tegen mijn kinderen zeg; het gaat er niet om of het lukt, als je het maar probeert.
En zo merkte ik dat het puzzelen leuker werd toen ik op milde toon de mantra ‘van proberen komt leren’ tegen mezelf ging zeggen. Door mezelf op een liefdevolle manier uit te dagen om verder te gaan, kreeg ik weer plezier in het puzzelen en ontspande mijn gezicht.
Herkenbaar, hoe je soms jezelf in de weg kunt zitten en het plezier in iets kunt verliezen? Hoe krijg jij weer plezier in dingen?
syndesi.blog 